Сімвал старажытнай Беларусі - Калумны.

Мала хто ведае пра адзін з найстарэйшых гербаў, які належыць Беларускай зямлі пад назвай «Калюмны» - гэта адзін з дзяржаўных сімвалаў Вялікага княства Літоўскага: у чырвоным полі тры белыя слупы, злучаныя ўнізе.

Паводле легенды, гэты герб прывёз з сабою з Рыма Палемон, ім карысталіся яго «нашчадкі» — літоўскі княжацкі род.

«Калюмны» сустракаюцца на манетах Вялікага княства Літоўскага (ВКЛ) пасля 1386-1420. Пачатак выкарыстання сімвала ў якасці дзяржаўнага звязана з перыядам княжання Гедыміна, і ён атрымаў таксама назву «Слупы Гедыміна». У Грунвальдскай бітве 1410 з 40 харугваў ВКЛ 10 былі з вылвай «Калюмнаў» (паводле Я. Длугаша, такім знакам Вітаўт клеймаваў коней). Даследчыкі лічаць гэтыя харугвы надворнымі, якімі Вітаўт кіраваў як вялікі князь.

«Калюмны» вельмі падобныя да знакаў Рурыкавічаў, так званых «трызубцаў», таму шэраг гісторыкаў выводзіць ад іх паходжанне «Калюмнаў». Верагодна, спачатку «Калюмны» былі гербавым знакам Полацкага княства, якое ў 1386 перастала быць удзельным і ўвайшло непасрэдна ў ВКЛ. Герб зямлі з такім высокім статусам з'явіўся на манетах і выкарыстоўваўся поруч з «Пагоняй», якая ўвасабляла Літву, а «Калюмны» — Русь. У гэтым значэнні «Калюмны» перасталі выкарыстоўвацца са згасаннем дынастыі Ягелонаў. Вядома некалькі адзінкавых матэрыяльных помніхаў, дзе «Калюмны» — шляхецкі герб.

Нацыянальны Супраціў

Прошлое рядом

 Каждое серьезное движение каждой эпохи будь оно политическое или социальное оставляет за собой свой отпечаток на историю, политические процессы и даже менталитет своего народа. В эпоху тотальной и насильственной капиталистической глобализации, навязывающей потребительство как образ жизни миллиардам, крайне остро стоит вопрос о выживании национальных культур, традиций и их носителей. Остро стоит и противостояние мелкого земледельца, фермера с корпорациями и концернами. Идет по всюду противостояние индивидуума, личности как части некой общности против безликого серо-коричневого облака материалистической системы. Материализм это то, что отрывает человека от земли, природы, его культуры, языка, родства с близкими, его истории, сметая в его сознание все отпечатки его идентичности, общности с себе подобными, заменяя их аморфным материальным благополучием и англоязычной поп-культурой. Современная задача не противостоять течению времени, а повернуть в спять все то, что за последние сто лет разлагало и уничтожало нашу северную цивилизацию и тем самым начать ее новую эпоху, не озираясь назад.  Начать же надо с самого себя, развивая себя как физически, так и духовно, стремясь вперед в будущее, грядущие века и тысячелетия, ведь будущее оно рядом как и прошлое.